fbpx
Fernando Otero coa documentaci贸n arxentina durante a Guerra das Malvinas / La Naci贸n

O pescador galego que foi esp铆a nas Malvinas, condecorado por Arxentina

Tempo de lectura: 3 min.

O goberno homenaxeou como “veterano de guerra” a un pescador galego que actuou como esp铆a da Arxentina durante o conflito polas illas Malvinas e cuxa historia estaba oculta ata hai pouco. Tr谩tase de Fernando Otero, un cidad谩n de Bueu, nas R铆as Baixas.

Durante o conflito que enfrontou a Arxentina e o Reino Unido, Otero era terceiro xefe de m谩quinas, do pesqueiro Usurbill. Foi unha espionaxe camuflada baixo a aparencia do que eran: pescadores con bandeira arxentina. A radio do pesqueiro, outrora usada para comunicarse con familiares en Galicia e coa empresa pesqueira, pasou a estar en contacto permanente cos mandos militares. Para o demais houbo silencio absoluto.

“A nosa tarefa foi localizar o mellor posible 谩 Task Force“, tal como se donominou聽谩 frota de ataque enviada por Margartet Thatcher, explicou Otero ao xornal arxentino La Naci贸n. “Instru铆ronnos brevemente”, dixo. Un oficial da Armada deulles uns debuxos para identificar as unidades da frota brit谩nica e, para transmitir a informaci贸n, apelouse a un c贸digo con aspecto inofensivo.

Palabras como “pescada”, “lura” ou “balea” pasaron a significar “fragata”, “portaavi贸ns” ou “cruceiro”, segundo os casos. As铆, a frase “parece que estamos preto dun banco de pescada” poder铆a significar algo ben distinto ao negocio en si.

鈥淴a est谩n os ingleses鈥

Foron 17 d铆as de espionaxe. O peor, lembra, foi no atardecer do 8 de maio. “Xa est谩n aqu铆!”, gritou algu茅n, baixando a escaleira. Otero estaba en sala de m谩quinas. “Est谩n aqu铆 quen?”, contestou, como quen non quere decatarse. “Os ingleses!”, escoitou. Neses momentos lembra o enorme que era o Canberra, o transporte de tropas.

Fernando Otero, pescador e ex esp铆a na guerra das Malvinas / La Naci贸n

“Estamos listos”, di que pensou. Primeiro, quedou paralizado. “Como nas pel铆culas de submarinos, cando a tripulaci贸n est谩 en silencio. “Nunca se me borrou ese momento”, subli帽a ao xornal arxentino. Logo, p煤xose en marcha. “脥a haber balbordo”, de modo que activou a manobra de achique, polas d煤bidas. “Chegou a nosa hora“, pensou. “Sent铆a unha pedra no est贸mago. A sala de m谩quinas est谩 por baixo da li帽a de flotaci贸n e 茅 onde a morte 茅 m谩is segura e cruel”, lembrou.

Sobrevoounos un Sea Harrier e logo, un helic贸ptero. Este 煤ltimo varreunos de proa a popa varias veces cos seus relectores e non se lles mov铆a de encima. “Pensamos que 铆an abordarnos, de modo que nos desfixemos de todo aquilo que puidera comprometernos”, dixo. Al铆 marcharon claves, debuxos e anotaci贸ns de todo o que viran antes dese momento.

Boa sorte

O Usurbill non sufriu ning煤n tipo de ataque. E non sabe moi ben por que porque outro semellante, o Narwal, foi enviado a pique con dous disparos de m铆sil. Houbo mortos e feridos.

O afundimento do Narwal foi decisivo para o fin da operaci贸n. “Mercado saturado, regresen a porto”, foi a orde en clave que recibiron de Buenos Aires. “Esperen, estamos a seguir un bo banco”, respondeu o capit谩n. Non houbo marcha atr谩s e regresaron. Al铆 souberon da tr谩xica sorte do outro buque, co que navegaran xuntos un treito, ao comezo do conflito.

Silencio

Durante moito tempo, Otero non dixo nada de todo isto. “Ningu茅n me dixo que gardase silencio. Pero pensei que era o que correspond铆a”, explicou. Poucos na s煤a casa souberon a raz贸n dos pesadelos que o perseguiron ao regreso a Bueu.

Hoxe, pescador retirado e feliz av贸 de catro netos, asistiu 谩 embaixada de Arxentina en Madrid para ser reco帽ecido como veterano de guerra. O seu caso 茅 peculiar por varias raz贸ns. Porque non son moitos os veteranos de guerra non arxentinos e menos, que actuasen de esp铆as. En todo caso, ser谩 o peche dunha historia que Otero lembra con orgullo.

Pode que che interese...