Recreación dun banquete no Samaín arredor dun lume purificador

Un conto para explicarlles aos nenos que o Samaín é galego e non un Halloween importado de América

Libro O noso Samaín de Loretto Birott

Loretta Birott ten publicado na Editorial Galaxia un libro ilustrado para nenos baixo o título de O noso Samaín. O obxectivo desta obra é explicarlles ás nenas e nenos de Galicia a fecunda tradición galega relacionada co nacemento do outono e crenzas que veñen, probablemente, da época prerromana. Trátase, polo tanto, de que os cativos comprendan a diferencia entre o recuperado Samaín e o ascedente Halloween norteamericano.

Galaxia destaca que para a autora é crucial, e a editorial comparte, que “a cativada galega saiba que a tradición dos calacús e do contacto entre os mortos e os vivos é, tamén, galega, que se chama Samaín e que leva celebrándose no País, dende sempre”.

Ademais, o libro está escrito por Loretta Birott Bermejo, filla de galegos que naceu en Venezuela en 1979, e que ao pouco volveu para Galicia de onde é a súa familia materna. Un valor engadido para un libro escrita por unha galega emigrante que ten como propias tradicións que veñen de vello.

Se atopou algún erro nesta noticia, por favor avísenos seleccionando o texto ou palabra en cuestión e presionando Ctrl+Entrar.

Pode que che interese...

  • Moi ben pola iniciativa da publicación e por provir da Galiza diaspórica… Como sempre dixemos en Fillos de Galicia, os galegos de fóra tamén facemos cultura galega. Porén é unha mágoa a autora non se ter documentado un chisco para evitar caer na pronuncia errónea de sa-ma-ÍN. Vid. https://patadadiccionario.wordpress.com/2007/11/01/la-ridiculez-del-samain/

    Con todo, ficharemos o libro para o ler coa rapazada.

    • Manuel Fernandez

      Resulta un pouco ridículo que os galegos falen de correción fonética, enxendro, etc… cando nin os ingleses son capaces de pronunciar a palabra correctamente e existe controversia co tema incluso entre os propios irlandeses, galeses, … Cada un o pronuncian de xeito distinto.
      “In the Irish language, “mh” is pronounced as a “w” before certain vowels. “Sow-en” means nothing; it is merely an attempt by the writer to give English speakers an idea of how to pronounce this non-English word. A Spanish writer might have written “sau-en” for the same purpose.” Ou este outro: https://www.youtube.com/watch?v=uUteMtNhe3g
      Máis polo que leo en internet, ningún fai referencia á pronunciación “xaún o xaoín” como pos no teu artigo. Polo tanto, imos deixar as leccións académicas para eses ambientes. Porque no profano aquí pronunciamos o que galego que mamamos. E a ver quen lles di ós ourensanos que a RAG non recoñece a palabra “pantalois”. Por certo, se vamos aos testemuños da tradición oral, case prefiero este outro comentario nesta mesma web http://disq.us/p/1d8vfju “Meu pai, nado en Bascuas (Lugo), faloume do Samaín, chamándolle así, aló polos anos sesenta, en Rábade (Lugo), onde viviamos. Fíxome un samaín, unha cabaza baleirada, con ollos e boca na que se introducía unha vela. Fíxoma ás agachadas, insistindo en que ninguén tiña que saber dela pois o poderían levar preso. E contoume que na aldea, de rapaces, poñíanas polas congostras ou por onde contaba que pasaría xente para asustalos. Así que eu podo dicir que o samaín, en Galicia, non estaba morto de todo.”

      • En primeiro lugar non sei qué terá que ver como pronuncien ou deixen de pronunciar os ingleses unha palabra do géalico irlandés para ver como a temos que pronunciar nós.

        En segundo lugar esa suposta indeterminación da pronuncia xa dubido que sexa tal, ou cando menos, do grau que ti dis (cada un -cada irlandés?!?- o pronuncia de xeito distinto). Algún deles o pronuncia “Sa-ma-IN”, por certo? Porque falabamos diso, non si? Eu con que o pronunciásemos co acento tónico na 1ª sílaba dábame por satisfeito, e coido que aí non haberá dúbida en Irlanda. Ou?

        En canto ás propostas iniciais miñas “xaún” ou “xaoín”, agora que sei máis sobre o asunto, non as admitiría tampouco, precisamente pola posición do acento tónico. Polo demais, se fosen “xáun” ou “xáoin” pareceríanme bastante fieis ao actual gaélico, se queremos tirar del.

        En canto “ao galego que mamamos” peénso que non ven ao caso, pois esta palabra non é galega (en todo caso seria céltica… e dubidosamente galaica). Aparte do feito coñecido de que non mamamos en ningunha parte un galego moi corecto que se diga, pois xa sabemos da contaminación castrapizadora do castelán… Pero como digo, non é do galego do que falamos senón da maneira máis correcta de adaptar unha palabra doutra lingua.

        En canto a esa testamuña oral dun suposto uso de “sa-ma-IN” nos anos sesenta, permíteme que a poña en dúbida. Algún lexicógrafo/a a tomou en serio, que se saiba?

  • Por certo: é “explicarLLES” aos nenos 😉

  • Bradair

    Nen saes do Euro (ou es “Saída”, ruliña?) nen dista web… Troliño, dis que te vas, dis que te vas pero… qué che damos que sempre voltas? Próeche?? Na farmacia hai cremas para o que ti tes… 😉

Informe de erros

O seguinte texto será enviado aos nosos editores: